I CONIUGAZIONE REGOLARE Paradigma: laudo, as, laudāvi, laudātum, laudare, lodare Modi finiti FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA INDICATIVO presente (io lodo) perfetto (io lodai, ho lodato, ebbi lodato) presente (io sono lodato) perfetto (io fui, sono stato, fui stato lodato) laudo laudāvi laudor laudātus, a, um laudas laudavīsti laudāris (-āre) es laudat laudāvit laudātur est laudāmus laudavĭmus laudāmur laudātis laudavīstis laudamĭni estis laudant laudavērunt (-ēre) laudāntur sunt imperfetto (io lodavo) piuccheperfetto (io avevo lodato) imperfetto (io ero lodato) piuccheperfetto (io ero stato lodato) laudābam laudavĕram laudābar laudātus, a, um laudābas laudavĕras laudabāris (-abāre) eras laudābat laudavĕrat laudabātur erat laudabāmus laudaverāmus laudabāmur laudabātis laudaverātis laudabamĭni erātis laudābant laudavĕrant laudabāntur erant futuro semplice (io loderò) futuro anteriore (io avrò lodato) futuro semplice (io sarò lodato) futuro anteriore (io sarò stato lodato) laudābo laudavĕro laudābor laudātus, a, um laudābis laudavĕris laudabĕris (-abĕre) eris laudābit laudavĕrit laudabĭtur erit laudabĭmus laudaverĭmus laudabĭmur laudabĭtis laudaverĭtis laudabimĭni erĭtis laudābunt laudavĕrint laudabūntur erunt laudāti, ae, a laudāti, ae, a laudāti, ae, a sum sumus eram erāmus ero erĭmus CONGIUNTIVO presente (che io lodi) perfetto (che io abbia lodato) presente (che io sia lodato) perfetto (che io sia stato lodato) laudem laudavĕrim lauder laudātus, a, um laudes laudavĕris laudēris (-ēre) sis laudet laudavĕrit laudētur sit laudēmus laudaverĭmus laudēmur laudētis laudaverĭtis laudemĭni sitis laudent laudavĕrint laudēntur sint laudāti, ae, a sim simus Modi finiti FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA imperfetto (che io lodassi, io loderei) piuccheperfetto (che io avessi lodato, io avrei lodato) imperfetto (che io fossi lodato, io sarei lodato) piuccheperfetto (che io fossi stato lodato, io sarei stato lodato) laudārem laudāres laudāret laudarēmus laudarētis laudārent laudavissem laudavisses laudavisset laudavissēmus laudavissētis laudavissent laudārer laudarēris (-arēre) laudarētur laudarēmur laudaremĭni laudarēntur laudātus, a, um laudāti, ae, a essem esses esset essēmus essētis essent IMPERATIVO (non usato) presente sing. 2a lauda loda! plur. 2a laudāte lodate! sing. 2a laudāto loderai! 3a (non usato) futuro laudāto loderà! a plur. 2 laudatōte loderete! 3a laudānto loderanno! Modi indefiniti (nomi verbali) FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA INFINITO presente (lodare) perfetto (avere lodato) presente (essere lodato) perfetto (essere stato lodato) laudāre laudavisse laudāri laudātum, am, um laudātos, as, a futuro* esse futuro* laudatūrum, am, um laudatūros, as, a esse laudātum iri * Non si fornisce alcuna traduzione per l’infinito futuro, perché tale voce, oltre a non avere diretta corrispondenza in italiano, è usata solo all’interno di una proposizione infinita. PARTICIPIO presente (lodante, che loda, lodando) perfetto (lodato, che è stato lodato) laudans, āntis laudātus, a, um futuro (che loderà, che sta per lodare) laudatūrus, a, um GERUNDIO Genitivo laudandi di lodare Dativo laudando a lodare Accusativo (ad) laudandum a, per lodare Ablativo laudando col lodare GERUNDIVO laudandus, a, um che deve essere lodato SUPINO laudātum a, per lodare laudātu a lodarsi II CONIUGAZIONE REGOLARE Paradigma: monĕo, es, monui, monĭtum, ēre, ammonire Modi finiti FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA INDICATIVO presente (io ammonisco) perfetto (io ammonii,ho ammonito, ebbi ammonito) presente (io sono ammonito) perfetto (io fui, sono stato, fui stato ammonito) moneo monui monĕor monĭtus, a, um mones monuīsti monēris (-ēre) es monet monuit monētur est monēmus monuĭmus monēmur monētis monuīstis monemĭni estis monent monuērunt (-ēre) monēntur sunt imperfetto (io ammonivo) piuccheperfetto (io avevo ammonito) imperfetto (io ero ammonito) piuccheperfetto (io ero stato ammonito) monēbam monuĕram monēbar monĭtus, a, um monēbas monuĕras monebāris (-ebāre) eras monēbat monuĕrat monebātur erat monebāmus monuerāmus monebāmur monebātis monuerātis monebamĭni erātis monēbant monuĕrant monebāntur erant futuro semplice (io ammonirò) futuro anteriore (io avrò ammonito) futuro semplice (io sarò ammonito) futuro anteriore (io sarò stato ammonito) monēbo monuĕro monēbor monĭtus, a, um monēbis monuĕris monebĕris (-ebĕre) eris monēbit monuĕrit monebĭtur erit monebĭmus monuerĭmus monebĭmur monebĭtis monuerĭtis monebimĭni erĭtis monēbunt monuĕrint monebūntur erunt monĭti, ae, a monĭti, ae, a monĭti, ae, a sum sumus eram erāmus ero erĭmus CONGIUNTIVO presente (che io ammonisca) perfetto (che io abbia ammonito) presente (che io sia ammonito) perfetto (che io sia stato ammonito) monĕam monuĕrim monĕar monĭtus, a, um monĕas monuĕris moneāris (-eāre) sis monĕat monuĕrit moneātur sit moneāmus monuerĭmus moneāmur moneātis monuerĭtis moneamĭni sitis monĕant monuĕrint moneāntur sint monĭti, ae, a sim simus Modi finiti FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA CONGIUNTIVO imperfetto (che io ammonissi, io ammonirei) piuccheperfetto (che io avessi ammonito, io avrei ammonito) imperfetto (che io fossi ammonito, io sarei ammonito) piuccheperfetto (che io fossi stato ammonito, io sarei stato ammonito) monērem monēres monēret monerēmus monerētis monērent monuīssem monuīsses monuīsset monuissēmus monuissētis monuīssent monērer monerēris (-ērere) monerētur monerēmur moneremĭni monerēntur monĭtus, a, um essem esses esset essēmus essētis essent monĭti, ae, a IMPERATIVO presente (non usato) mone monēte a sing. 2 a plur. 2 ammonisci! ammonite! futuro monēto monēto monetōte monēnto sing. 2a 3a a plur. 2 3a ammonirai! ammonirà! (non usato) ammonirete! ammoniranno! Modi indefiniti (nomi verbali) FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA INFINITO presente (ammonire) perfetto (avere ammonito) presente (essere ammonito) perfetto (essere stato ammonito) monēre monuīsse monēri monĭtum, am, um monĭtos, as, a futuro* futuro* monitūrum, am, um esse monitūros, as, a monĭtum iri esse * Non si fornisce alcuna traduzione per l’infinito futuro, perché tale voce, oltre a non avere diretta corrispondenza in italiano, è usata solo all’interno di una proposizione infinita. PARTICIPIO presente (ammonente, che ammonisce, ammonendo) perfetto (ammonito, che è stato ammonito) monens, ēntis monĭtus, a, um futuro (che ammonirà, che sta per ammonire) monitūrus, a, um GERUNDIO Genitivo Dativo Accusativo Ablativo monendi monendo (ad) monendum monendo di ammonire GERUNDIVO monendus, a, um che deve essere ammonito ad ammonire a, per ammonire con l’ammonire SUPINO monĭtum a, per ammonire monĭtu ad ammonirsi III CONIUGAZIONE REGOLARE Paradigma: mitto, is, misi, missum, ĕre, mandare Modi finiti FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA INDICATIVO presente (io mando) perfetto (io mandai, ho mandato, ebbi mandato) presente (io sono mandato) perfetto (io fui, sono stato, fui stato mandato) mitto misi mittor missus, a, um mittis misīsti mittĕris (-ĕre) es mittit misit mittĭtur est mittĭmus misĭmus mittĭmur mittĭtis misīstis mittimĭni estis mittunt misērunt (-ēre) mittūntur sunt missi, ae, a sum sumus INDICATIVO imperfetto (io mandavo) piuccheperfetto (io avevo mandato) imperfetto (io ero mandato) piuccheperfetto (io ero stato mandato) mittēbam misĕram mittēbar missus, a, um mittēbas misĕras mittebāris (-ebāre) eras mittēbat misĕrat mittebātur erat mittebāmus miserāmus mittebāmur mittebātis miserātis mittebamĭni erātis mittēbant misĕrant mittebāntur erant futuro semplice (io manderò) futuro anteriore (io avrò mandato) futuro semplice (io sarò mandato) futuro anteriore (io sarò stato mandato) mittam misĕro mittar missus, a, um mittes misĕris mittēris (-ēre) eris mittet misĕrit mittētur erit mittēmus miserĭmus mittēmur mittētis miserĭtis mittemĭni erĭtis mittent misĕrint mittēntur erunt missi, ae, a missi, ae, a eram erāmus ero erĭmus CONGIUNTIVO presente (che io mandi) perfetto (che io abbia mandato) presente (che io sia mandato) perfetto (che io sia stato mandato) mittam misĕrim mittar missus, a, um mittas misĕris mittāris (-āre) sis mittat misĕrit mittātur sit mittāmus miserĭmus mittāmur mittātis miserĭtis mittamĭni sitis mittant misĕrint mittāntur sint missi, ae, a sim simus Modi finiti FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA imperfetto (che io mandassi, io manderei) piuccheperfetto (che io avessi mandato, io avrei mandato) imperfetto (che io fossi mandato, io sarei mandato) piuccheperfetto (che io fossi stato mandato, io sarei statomandato) mittĕrem misīssem mittĕrer missus, a, um mittĕres misīsses mitterēris (-erēre) esses mittĕret misīsset mitterētur esset mitterēmus misissēmus mitterēmur mitterētis misissētis mitteremĭni essētis mittĕrent misīssent mitterēntur essent missi, ae, a essem essēmus IMPERATIVO (non usato) presente sing. 2 a mitte manda! plur. a mittĭte mandate! sing. 2a mittĭto manderai! a mittĭto manderà! a mittitōte manderete! a mittūnto manderanno! 2 futuro 3 plur. 2 3 (non usato) Modi indefiniti (nomi verbali) FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA INFINITO presente (mandare) perfetto (avere mandato) presente (essere mandato) perfetto (essere stato mandato) mittĕre misīsse mitti missum, am, um esse missos, as, a futuro* futuro* missūrum, am, um missūros, as, a missum iri esse * Non si fornisce alcuna traduzione per l’infinito futuro, perché tale voce, oltre a non avere diretta corrispondenza in italiano, è usata solo all’interno di una proposizione infinita. PARTICIPIO presente (mandante, che manda, mandando) perfetto (mandato, che è stato mandato) mittens, ēntis missus, a, um futuro (che manderà, che sta per mandare) missūrus, a, um GERUNDIO Genitivo mittendi di mandare Dativo mittendo a mandare Accusativo (ad) mittendum a, per mandare Ablativo mittendo col mandare GERUNDIVO mittendus, a, um che deve essere mandato SUPINO missum a, per mandare missu a mandarsi IV CONIUGAZIONE REGOLARE Paradigma: audĭo, is, audīvi, audītum, īre, ascoltare Modi finiti FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA INDICATIVO presente (io ascolto) perfetto (io ascoltai, ho ascoltato, ebbi ascoltato) presente (io sono ascoltato) perfetto (io fui, sono stato, fui stato ascoltato) audĭo audīvi audĭor audītus, a, um audis audivīsti audīris (-īre) es audit audīvit audītur est audīmus audivĭmus audīmur audītis audivīstis audimĭni estis audiunt audivērunt (-ēre) audiūntur sunt imperfetto (io ascoltavo) piuccheperfetto (io avevo ascoltato) imperfetto (io ero ascoltato) piuccheperfetto (io ero stato ascoltato) audiēbam audivĕram audiēbar audītus, a, um audiēbas audivĕras audiebāris (-iebāre) eras audiēbat audivĕrat audiebātur erat audiebāmus audiverāmus audiebāmur audiebātis audiverātis audiebamĭni erātis audiēbant audivĕrant audiebāntur erant futuro semplice (io ascolterò) futuro anteriore (io avrò ascoltato) futuro semplice (io sarò ascoltato) futuro anteriore (io sarò stato ascoltato) audĭam audivĕro audĭar audītus, a, um audĭes audivĕris audiēris (-iēre) eris audĭet audivĕrit audiētur erit audiēmus audiverĭmus audiēmur audiētis audiverĭtis audiemĭni erĭtis audĭent audivĕrint audiēntur erunt audīti, ae, a audīti, ae, a audīti, ae, a sum sumus eram erāmus ero erĭmus CONGIUNTIVO presente (che io ascolti) perfetto (che io abbia ascoltato) presente (che io sia ascoltato) perfetto (che io sia stato ascoltato) audiam audivĕrim audĭar audītus, a, um audias audivĕris audiāris (-iāre) sis audiat audivĕrit audiātur sit audiāmus audiverĭmus audiāmur audiātis audiverĭtis audiamĭni sitis audiant audivĕrint audiāntur sint audīti, ae, a sim simus Modi finiti FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA CONGIUNTIVO imperfetto (che io ascoltassi, io ascolterei) piuccheperfetto (che io avessi ascoltato, io avrei ascoltato) imperfetto piuccheperfetto (che io fossi ascoltato, (che io fossi stato ascoltato, io sarei ascoltato) io sarei stato ascoltato) audīrem audivīssem audīrer audīres audivīsses audirēris (-irēre) audīret audivīsset audirētur audirēmus audivissēmus audirēmur audirētis audivissētis audiremĭni essētis audīrent audivīssent audirēntur essent audītus, a, um essem esses esset audīti, ae, a essēmus IMPERATIVO (non usato) presente sing. a 2 audi ascolta! plur. a 2 audīte ascoltate! 2a audīto ascolterai! 3a audīto ascolterà! 2a auditōte ascolterete! a audiūnto ascolteranno! futuro sing. plur. 3 (non usato) Modi indefiniti (nomi verbali) FORMA ATTIVA FORMA PASSIVA INFINITO presente (ascoltare) perfetto (avere ascoltato) presente (essere ascoltato) perfetto (essere stato ascoltato) audīre audivīsse audīri audītum, am, um esse audītos, as, a futuro* futuro* auditūrum, am, um auditūros, as, a audītum iri esse * Non si fornisce alcuna traduzione per l’infinito futuro, perché tale voce, oltre a non avere diretta corrispondenza in italiano, è usata solo all’interno di una proposizione infinita. PARTICIPIO presente (ascoltante, che ascolta, ascoltando) perfetto (ascoltato, che è stato ascoltato) audĭens, iēntis audītus, a, um futuro (che ascolterà, che sta per ascoltare) auditūrus, a, um GERUNDIO Genitivo audiendi di ascoltare Dativo audiendo ad ascoltare Accusativo (ad) audiendum a, per ascoltare Ablativo audiendo con l’ascoltare GERUNDIVO audiendus, a, um che deve essere ascoltato SUPINO audītum a, per ascoltare audītu ad ascoltarsi